EVLENME : 

Kız Saraflama (Zarraflama) :
Evlilik çağına gelen erkek çocuğun ailesi, çocuklarına ve ailelerine uygun bir 
gelin bulma arayışına girerler. Gelin adayı genellikle, evlilik çağına gelen 
evladın beğendiği, ailenin uygun bulduğu veya yakın çevreden tanıdıkların 
tavsiye ettikleri bir kız olur. Uygun aday bulunduğunda erkek tarafından 
kadınlar bir bahane bularak kız evine gider, kızın kendi aileleri için münasip 
olup olmadığını araştırırlar. Bunun içinde çeşitli oyunlar denerler. Kızın 
gözlerinin sağlamlığını öğrenmek için iğneye iplik taktırırlar; uzaktan 
konuşmaya çalışarak kulaklarının iyi işitip işitmediğini, evin temizliğine 
bakarak kızın çalışkan olup olmadığını öğrenirler. yemeklerine bakarak 
maharetli olup olmadığını anlarlar.

Kız İsteme :
Uygun gelin adayı bulunduğunda kız tarafına haber gönderilerek kız 
istemeye gidilir. Erkek tarafı münasip bir dille ziyaretin amacını dile getirir. 
Bunun üzerine kız tarafı düşünmek için süre ister. Bu süre içerisinde 
yakınlarının düşüncelerini alır ve erkek tarafı hakkında gerekli araştırmaları 
yapar. Eğer yapılan araştırmalar müspet olursa erkek tarafına haber 
gönderilerek yeniden davet edilir.

Beh Takma :
Bu davet üzerine erkek tarafından kız istemeye giden kişiler, tekrar kız 
evine giderler. Erkek tarafı kız evine giderken yanlarında “beh” denilen ve 
manevi değeri olan eşyalardan oluşan bir hediye paketi götürür. Kız tarafı 
da aynı şekilde kendi “beh” ini hazırlar. Kız tarafı gerekli ikramları 
yapar ve sonunda karşılıklı olarak “beh”ler verilerek şerbet içilir.

Söz Kesme : 
Söz kesme olayı genelde “beh takma” işinden 3-4 hafta sonra olur.
Söz kesme işinde nişan tarihi, çeyiz miktarı başlık parası, şişlik ve diğer 
eşyalar konuşulur, düğüne ne kadar atlı getirileceği karara bağlanır. 
Bu iş her iki tarafın vekil ettiği kişilere tarafından karara bağlanır.

Nişan :
Erkek tarafı söz kesme sırasında belirlenen tarihte, kararlaştırılan nişan 
hediyelerini alarak kız evine gider.Nişan veya düğün için erkek tarafından 
kız tarafına gidenlere “atlı” denir. Bu isim, bu kişilerin kız evine atla 
gitmelerinden kaynaklanır. Nişan için erkek tarafı genellikle altın, bilezik, 
yüzük gibi ziynet eşyaları ile elbiselik ve ayakkabı gibi giyecekler götürür. 
Kız tarafı da kızın kendi el emeği olan çorap, atkı, kazak, başlık gibi 
eşyalardan misafirlere hediye eder. Ayrıca bu hediyelerden damat 
adayına da gönderilir. Nişan sırasında gelin misafirlere nişan şerbeti 
ikram eder, atlılar da karşılığında “şerbet parası” olarak bir miktar 
para verirler

Başlık-Şişlik:
Geleneksel düğünlerde erkek tarafından kız tarafına ödenen ‘başlık’ 
geleneği, günümüzde artık sürdürülmemektedir. Başlıkla birlikte erkek 
tarafı, düğün hazırlıkları için kız tarafına “etlik ve şişlik” olarak koyun, 
sığır ve yemeklik eşyalar verir.

DÜĞÜN ( TOY ) :

Atlı Yığma : Düğün hazırlıkları tamamlanıp düğün günü geldiğinde davet 
edilen atlılar erkek evinde toplanırlar. Yaşlılar aşıkların bulunduğu odaya, 
gençler ise davul-zurnanın çalındığı yere götürülür. Atlılar düğün evinin 
uzağında karşılanır, atlı havası ile düğün evine getirilir, düğün evindeki 
eğlenceden sonra akşam vakti gelince de komşular tarafından gece 
yatısına götürülür. Hazırlıklar tamamlandıktan sonra kız evine doğru yola çıkılır. 
Kız evine yaklaşıldığında o yörenin delikanlılarınca gelenler karşılanır.

Kına Gecesi :
Kına gecesi, gelinin baba evinde geçireceği son gece olup, bu gecede gelinin 
eline kına yakılır. Kına yakılmadan önce gelen misafirlere çerez, şeker, 
helva gibi ikramlarda bulunulur. Sonra gelin; kına yakılacak odaya 
tabaklar içinde yanan mumlar taşıyan genç kızların eşliğinde gelir ve orta 
yerde bir sandalyeye oturtulur. Gelinin kınası başı bozulmamış 
( dul olmayan ) bir kadın tarafından hazırlanır. Genç kızlar ve kadınlar 
ayrılık, hasret kokan mani ve türküler söylerler. Odadakiler mani ve 
türkülerini söylerken gelinin kınası yakılır ve yine başı bozulmamış 
bir kadın tarafından sarılarak bağlanır. 
Nikah töreni bittikten sonra çeyiz yayma işlemine geçilir. Çeyiz sandıkları 
ve bohçaları odanın orta yerine konulur. Erkek ve kız tarafının çeyizleri 
ayrı ayrı yazılarak değerleri belirlenir. Bu liste iki nüsha olarak hazırlanır. 
İmam, muhtar ve iki şahit tarafından imzalanarak biri erkek tarafına 
diğeri kız tarafına verilir.

Gelin Götürme :
Kız evinden oğlan evine hareket günü geldiğinde, sabah erkenden 
araçlar hazırlanır. Araç olarak kışın at kızakları(zanka) yazın ise atlı 
arabalar hazırlanır. Gelin evden çıkarken “ gelin ağlatma “ havaları çalınır.
Kızın annesi hem ağlar hem de kızına öğütler verir. Kızın erkek kardeşi ise 
gelinin beline gümüş kemer bağlar. Kemeri bağlayana toy babası veya 
sağdıç tarafından bahşiş verilir. Gelinin yüzü al renkli ipek bir duvak ile 
örtülür ve gelin, iki yengesi tarafından itina ile getirilerek gelin arabasına 
bindirilir. Dualar ile yola çıkarılarak oğlan evine getirilir.

Gelin Karşılama :
Gelin alayı düğün evine geldiğinde gelinin ayağını basması için bir bakır 
kazan ters çevrilir ve üzerine tahta kaşık veya çay bardağı konulur. 
Gelin inerken buna basar ve kırmaya çalışır. Kıramaması uğursuzluk sayılır.
Gelin iki yenge tarafından arabadan indirilirken damat ve sağdıç, daha 
önce hazırladıkları bozuk para ve çerezleri onların çevresine atarlar. 
Bu arada gelin inerken kaynana da gelinin önünde oynar. Gelin eve 
geldikten sonra çalgılar çalınır, oyunlar oynır. Gece damadın arkadaşları 
ve gelen atlılar sağdıcın evinde toplanır, güvey tıraşı yapılır. Bu eğlenceler 
gece yarısına kadar sürer.

Duvak Açma : 
Ertesi gün kuşluk vaktinde duvak açma töreni yapılır. Gelin düğün yerinde 
ortada bir sandalyeye oturtulur. Başında duvağı bulunur. Çalgılar çalar, 
oğlan sağdıcı “beşaçılan”, “karabağ” ve “ hançerbarı” oyunlarından birini 
gelinin etrafında dönerek oynar. Bir yandan da elindeki hançer ile gelinin 
duvağını yavaş yavaş açar.

Gelinin Takdimi ve Yüz Görümlüğü :
Duvak açma töreni bitip herkes dağıldıktan sonra ev halkı toplanır. Kız 
yengesini temsilen bu işi yapacak kadınlardan biri orta yere gelir, elini 
havaya kaldırarak çalgıcıları susturur. Ya sözle ya da türkü makamı ile 
şöyle der: 
Gelin diyer yoktur atam
Koyunum yok koça katam. 
Bu söz üzerine kayınpeder öne çıkarak :
Men kaynatan senin atan,
Gelin hoş geldin hoş geldin,
Yavrum hoş geldin hoş geldin,
Bize hoş geldin hoş geldin,
Dedikten sonra “Benim tarafımdan gelin kızıma on tane kuzulu koyun, 
nesilden nesile onun olsun” diyerek gelinin yüz görümlülüğünü verir.Bu 
olay sırayla kaynana, kayınbirader ve görümce için de yapılır.
Yüz görümlülükleri verilerek yenge ve sağdıçlar da alınarak bar tutulur 
ve düğün sona erer